به نظرم یه فرمول خیلی ساده تو روابط آدم ها باید حاکم باشه برای کسی بمیر که برات بمیره برای کسی تب کن که برات تب کنه، وقتی برای کسی بمیری که فقط برات تب می کنه تهش تویی که یه تیکه ناب از احساس ات رو حروم کردی می فهمی حروم، دیگه ارتباط با آدم هایی که براشون می میری ولی حاضر به تب کردن برات هم نیستن تک...

سن دل آدم ها رو با تعداد دفعات چرخش زمینه دور خورشید حساب نمی کنن، سن دل آدم ها یک دفعه بالا می ره، ممکن یک شب تا صبح دل یکی صد سال پیر بشه و زمین هنوز یه دور کامل حتی دور خودش نچرخیده

ویدئویی از صحنه خروج کودک نه ساله ای که سه روز قبل توسط مادرش به چاه انداختهخ شده بود در فضای مجازی منتشر شده که مرا به فکر فرو برد . بیست و اندی سال پیش ماجرای سمیه و شاهرخ – دختری نوجوان که با معضوق

انتخاب تنهایی بهتر است از انتخاب تن هایی که تنهاترت می کنند

حماقت تنها سرزمینی است که مرز ندارد و می تواند ساکنان اش را تا بی نهایت تسخیر کند، هر که در آن سکنا گزید هر روز بیشتر و بیشتر به خاک و آب و آفتاب اش عادت می کند به هوایش خو می گیرد و تبدیل به حاکم آن می شود، سخت می شود کسی را از سرزمینی که به آن حکومت می کند هجرت داد

فکر می کنم هر کس باید شاعر شعر های خودش باشد، هیچ احساسی تکراری نیست، عشق ها و فراق ها، درد ها و رنج ها، غربت و حبس و... برای هر کسی یک رنگ دارد، گاهی کلمات، این پاره های پراکنده حاصل از چسبیدن حروف ب

چه نسلی بودیم، جوانی نکرده قدم گذاشتیم به میان سالی، روح مان در همان دوران کودکی مانده همان دوران که خوشی اکتسابی نبود و ذاتی بود ولی جسممان می تازد به سمت پیری که باور اش نمی کنیم، آدم مثل قورباغه اس

این جراحی های افسار گسیخته زیبایی امری عادی نیست، از وجود یک ژانر گسترده شخصیتی در جامعه حکایت می کند که در آن آن زیبایی همه چیز است... کسانی که با جراحی های زیبایی پی در پی ارزشمندتر می شوند و کسانی

امروز مردی روی لایو فیسبوک پنجاه نفر را با خونسردی تمام در دو مسجد در نیوزلند قتل عام کرد، روی تمام خشاب های اسلحه اش نام فرماندهان مسیحی جنگ های صلیبی را به چند زبان نوشته بود... گاهی فکر می کنم اگر

نا امیدی عین یک جزیره است وسط اقیانوس، وقتی کشتی ات میان گرداب حوادث عین یه پر کاه این طرف و آن طرف غوطه می خورد باز باید بجنگی، نباید به این جزیره شوم پناه آورد، رهایی ازش ممکن نیست یا اگر باشه خیلی

آدم هایی هستند که با آدم های زندگی شان دقیقا مانند کالا رفتار می کنند آن هم کالای مصرفی، تا تاریخ مصرف شان تمام نشده عزیز اند و مفید اما دقیقا یک روز بعد از اتمام تاریخ مصرف بدون هیچ بحث و گفتگویی دور

هر چیزی سر جای خودش و تو زمان خودش قشنگه، زمان اش همون موقعی هست که مشتاق شی، بعد اون دیگه فرقی نداره باشه یا نه، انگار وجود آدم خودش رو با نداشتن اش تطبیق میده،دل به نداشتن اش خو می گیره و مغز تصور داشتن اش رو از سلول های خودش حذف می کنه به قول خواجه شیراز، دولت آن است که بی خون دل آید به کنار، ور ...

از بین بردن قدرت تنفس و تپش قلب آخرین مرحله خودکشی است، در واقع خودکشی ها از خیلی وقت قبل تر شروع می شوند، از همان زمان که دیگر چیزی خوشحال اش نمی کند، از همان لحظه که دیگر خنده هایش واقعی نیست، حرف ه

دوستی داشتم که میوه مورد علاقه اش لیموشیرین بود، میوه ای که من فقط طعم تلخ آخر اش در دایره خاطرات ام نشسته و یاد سرماخوردگی می افتم، داشتم فکر می کردم لیموشیرین شاید مثل خیلی از مکررات زندگی است، راه هایی که رفته آیم و خوشی هایی که در انتها کاممان را تلخ کرده، می شود شیرینی شادی هایش را به خاطر سپرد...

آدم های زیادی تو این دنیا هستند که فقط دنبال یک جفت گوش اند برای شنیدن، اهمیت نداره این جفت گوش مال چه سینه درد مندی باشه فقط تا زمانی هستند که اون گوش ها فقط گوش بمانند... زمانی اگر گوش ها تبدیل بشن

عشق را نباید در هزار توی تار گرفته خاطرات رنگ و رفته دنبال گشت ... برای یافتن عشق نباید تا قله کوه قاف پای پیاده لنگان لنگان طی طریق کرد ... عشق همین جاست ... همین جا کنار هزار توی مهربانی جایی که هرگ

دستاورد فضای مجازی چشمان اشکباری است که قادر اند آدمک قهقهه بگذارند... شاید توجیه کند نه محرمی نه مرهمی و نه همدمی را.... آدمک هایی هستیم پوشالی که حقیقت مان را با خود به گور می بریم

مادر بزرگ من در هشتاد و شش سالگی بر اثر بیماری سرطان فوت کرد، سه ماه قبل از مرگ مشتاق بود برنامه خودش رو برای ماه های بعد تنظیم کنه، می گفت می خواد ماه رمضان پیش ما باشه، جوان های بسیار زیادی رو می بی

روزهایی هستند مبهم و گنگ - طولانی و بی انتها - شاید خیره به یک نقطه ساعت ها بگذرد و ساعت روی دیوار تنها دقایق محدودی از این زمان طولانی را نشان می دهد- روزهایی پر از حرف های ناگفته حرف هایی که به قول

من فکر می کنم تا زمانی که آدم ها می تونن آرزو کنند خوشبخت اند، آدمی که توان تصور آرزو ها شو داره می تونه اونا رو داشته باشه حتی تو خیال، دنیای خیال شاید حتی بهتر از واقعیت باشه، همه چیز همونیه که صاحب اون دنیا خلق کرده، تو عالم خیال آدم ها قهرمان دنیای خودشون اند و خوشبخت، اما گاهی آدم به جایی می رس...